زندگی باور میخواهد

ان هم از جنس امید

که اگر سختی راه به تو سیلی زده

یک امید از ته قلب به تو بگوید

که هنوز خدا هست

گفتم خدایا

چرا وقتی شادم

همه با من میخندند

اما وقتی غمگینم

هیچکس بامن نمیگرید؟؟؟

گفت:

شادی برای یافتن دوست

وغم را برای انتخاب بهترین دوست افریدم

سلام از صبح هوا ابریه منم کاری نداشتم مشغول مطالعه کتاب امپراطوری کورش به نویسندگی موسی نثر همدانی بودم که صدای پرنده ها توجه منو جلب کرده از دفترم بیرونو نگاه کرده باغ و زمینهای اطراف هرچند سبز ولی عادی بود چشم افتاد به سیم برق مسیر جاده دیدم تعداد زیادی پرنده به بزرگی یا کریم نشسته اند و صدا از اوناست پرنده ای که پشتشون قهوه ای و زرده و زیر شکمشون سبز و نوک سبز دارن دائم در حال نشست و بر خواستند تو هر برگشتی نوکشون کرم یا حشره هست ،خیلی زیبا هستند قبلا تو این فصل دیده بودم ولی امثال تعدادشون زیادتره فکر کرده بودم دیگه دارن منقرض میش ،اسمشونو نمیدونم

میگن دلتنگی...

قشنگ ترین...

هدیه عشقه...

حالا من بااین ...

هدیه ی قشنگ تو...

چیکار کنم

امروز

چقدر جاده دلم

لغزنده است

چقدر ابر چشمانم

بارانی است

چقدر هوای بی او

بودن

برایم نفسگیر است

چقدر من

او را کم دارم

.................................شش سال

سلام ستاره من

یادت میاد

دران شب بارانی

در مسیر جاده کوهستانی

پوشیده ازجنگل

قبل از اون لحظه شوم

چه عهدی بستیم

هنوز سر عهدم هستم

اما تو...

در باران

همه تندتر راه میروند

تنها منم که ایستاده ام

وبا چشمهای دلم

که به او فکر میکنم

به پرنده ای که سهم بود

دوباره ساعت صفر

وغزل غزل باران

شروع غم زده ی

6جاده های بی پایان

دوباره وصل و فراق

وقرارعاشقی❤و

تمام خاطره هایی

که میشود اکران

انکه ویران شده

از بار،مرا میفهمد

انکه تنها شده

بسیارمرا میفهمد

چه بگویم که چنان

از و فرو ریخته ام

که فقط ریزش اوار

مرا میفهمد

ای اشک،اهسته بریز که غم زیاد است

ای شمع اهسته بسوز که شب دراز است

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست

ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

اخر همه قصه ها تنهایست

تامقصد عشقاق رهی دور درازاست

یک منزل از ان بادیه عشق مجاز است

درعشق اگر بادیه ای چند کنی طی

بینی که در این ره چه نشیب و چه فراز است

درد میکشد دلم

از چه نمیدانم

این روزها دوست

داشتن وقتی با سر

انگشتی تایپ میشود

از دل چه انتظاری هست

دلم از دروغ هایی که شنیده

درد میکشد

میزان تحصیلات مطلقا نشان دهنده درک و شعور ادمی نیست

چرا هر میدویم نمیرسم به مقصد،شاید زیاده خواهیه شاید هم نه ،با اینکه نمیدونیم باز میریم شاید....

من پر از عشقم

ولی اینجا مجال

عشق نیست...

من تمام شهر را

مکتب به مکتب

گشته ام بی گمان

هر پیله ای ابستن

پروانه نیست...